Verhoorweek 4

• MP4-video (MP4 | 81.34 MB)
• Audio descriptie (MP3 | 3.53 MB)
• Ondertitel (SRT | 5.65 kB)

Begin 2020 hield het coronavirus de wereld in zijn greep. Ook Nederland nam maatregelen om het virus te bestrijden. De periode die volgde had grote impact op onze samenleving. Om goed voorbereid te zijn op een volgende crisis wil de Tweede Kamer weten hoe en waarom het kabinet en de Kamer zelf bepaalde keuzes hebben gemaakt. De gemaakte keuzes in Den Haag hadden grote gevolgen voor iedereen in Nederland. In deze video vertellen mensen hierover. Tot drie keer toe sloten scholen en onderwijsinstellingen hun deuren. De keukentafel werd het klaslokaal en docenten. Leerlingen en studenten waren veelal op zichzelf aangewezen. SAM: Mijn eerste reactie was heel erg blij. Ik dacht SE-week gecanceld, ik ben ervan af. Mijn eerste reactie was heel erg blij. Helemaal toppie. Maar niks was minder waar. ELOAH: Toen ik hoorde dat de scholen gingen sluiten, dacht ik: oh mijn god. Mijn zoon is dan alleen thuis. Hoe is het dan voor hem, om alleen maar virtuele contacten te hebben? Ik maakte me daar heel erg zorgen over. HANK: Je leert natuurlijk heel veel van elkaar. En dat dat valt weg als je in een lockdown zit. Er wordt natuurlijk voor een bepaalde doelgroep gekozen, om die heel erg te beschermen, maar dit gaat hele grote gevolgen voor kinderen hebben. SAM: Als je zeventien bent, dan is dat de leeftijd van het sociale experiment. Op die leeftijd zit je juist te zoeken naar alle grenzen, de grenzen te verleggen en ook te daten, te flirten, jezelf echt te leren kennen. En dat valt wel allemaal best wel weg, als je dan opeens thuis zit. Sam kijkt naar beelden waarop lege schoolbanken te zien zijn. JOSLINE: Het was sowieso heel erg wennen, want ik zat eigenlijk altijd in mijn kamer, in mijn eentje. Best wel eenzaam aan mijn bureau, dus ging ik maar gewoon scrollen. En dat was ook een communicatie manier met vriendinnen, TikToks sturen naar elkaar, Insta-reels sturen naar elkaar. Maar ja, nu vind ik het wel een beetje confronterend als ik terugkijk hoeveel tijd ik daaraan besteedde. ELOAH: De rust in huis viel weg uit mijn leven, omdat mijn kind heel de dag op mijn lip zat. Dus even dat momentje voor jezelf, even dat. Nee, het was heel de dag: ‘mama, mama, mama.’ Dus je kon even niet naar je werk vluchten of in de bakker blijven hangen of. Dat ging niet. DYLAN: Op een gegeven moment zaten we echt op elkaars lip gewoon. En ik merkte ook gewoon dat mijn motivatie omlaagging voor voetballen, voor school. HANK: hoe houd ik contact met mijn groep? Hoe kan ik kinderen blijven aanspreken op hun motivatie, op hun doorzettingsvermogen. Op hoe ze het leven ervaren Daar ben ik wel eens bang voor geweest dat een beetje los zou raken. IVY: Ik denk de leuke dingen die we normaal op school zouden doen, werden dan bedacht in een online vorm. Soms deden we een yogales. Gewoon kletsen over hoe projecten gingen. Ik denk dat dat wel een van de alternatieven was vanuit school, die ik heel erg waardeerde. DYLAN: Ja, heel veel te bellen met vrienden, dat heeft me wel echt er doorheen geholpen. Al zeiden we niet zoveel, was het gewoon van alsof je echt met vrienden iets aan het doen was. HANK: Als ik terugkijk op die periode denk ik dat we door meteen handelen met digitaal lesgeven, kwetsbare kinderen opvangen op school. Dat we dat allemaal heel goed hebben gedaan met elkaar maar dat de echte, echte gevolgen pas veel later zijn gekomen.