Brief regering : Verzamelbrief Participatiewet zomer 2026

Nr. 374
BRIEF VAN DE MINISTER VAN WERK EN PARTICIPATIE

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Den Haag, 3 juli 2026

Met deze brief informeer ik uw Kamer over verschillende onderwerpen die raken aan
de Participatiewet. Allereerst wordt ingegaan op een aantal toezeggingen die zijn
gedaan en moties die zijn aangenomen tijdens de behandeling van de Participatiewet
in balans.

Daarnaast deel ik met uw Kamer de evaluatie van de wijziging van de financieringssystematiek
van loonkostensubsidies. Hieruit blijkt dat de nieuwe systematiek de juiste condities
creëert voor gemeenten om op het instrument loonkostensubsidie in te blijven zetten.
Ook stuur ik uw Kamer het onderzoeksrapport «(On)benutte ruimte in de bijstand» van
de Nederlandse Arbeidsinspectie (NLA) toe. In dit onderzoek wordt ingegaan op de handelingsruimte
van gemeenten bij het afhandelen van bijstandsaanvragen. Deze ruimte wordt volgens
de NLA nu niet altijd benut.

Participatiewet in balans

Tijdens de parlementaire behandeling op 17 april 2025 in uw Kamer en op

23 september 2025 in de Eerste Kamer, zijn meerdere moties aangenomen en toezeggingen
gedaan. Onderstaand vindt u een overzicht met een stand van zaken.

Reactie op motie Flach en Inge van Dijk

De motie van de leden Flach en Inge van Dijk1 verzoekt de regering om een «right to challenge» op te nemen in lagere regelgeving.
Zoals aangegeven in de Kamerbrief van 3 juli 20252, is het opnemen van een right to challenge waar de motie om verzoekt momenteel niet
mogelijk, aangezien er in de huidige Participatiewet geen grondslag zit om een dergelijk
recht in lagere regelgeving op te nemen. Daarvoor zou de Participatiewet moeten worden
gewijzigd. Ook heb ik uw Kamer geïnformeerd dat er al een experimenteerartikel in
de wet is opgenomen. Binnen de kaders van dat artikel, kunnen gemeenten nieuwe aanpakken
buiten de kaders van de Participatiewet testen.

In de brief van 3 juli heb ik toegezegd uw Kamer te informeren over de wensen die
er zijn voor een andere vorm van een right to challenge anders dan het experimenteerartikel.
Uit contacten met de VNG en Divosa blijkt dat de recente aanpassingen van dit artikel
voor nu als afdoende worden beschouwd. Op het gebied van re-integratie is er bovendien
meer mogelijk. Met de komst van de Participatiewet in balans wordt naast de arbeidsparticipatie
de maatschappelijke participatieplicht geïntroduceerd3. Mensen in de bijstand die (nog) niet in staat zijn om aan het werk te gaan, worden
geacht naar vermogen maatschappelijk te participeren. Zij krijgen daarbij de ruimte
om de maatschappelijke participatie zelf vorm te geven en kunnen daarbij ook aanspraak
maken op ondersteuning volgens het gemeentelijke beleid.

Omdat de huidige mogelijkheden als voldoende worden beschouwd nu recent een aantal
wijzigingen zijn ingevoerd, ben ik niet voornemens om de Participatiewet op dit punt
aan te passen.

Reactie op motie Schalk c.s. over de giften

De motie van het lid Schalk (SGP) c.s. verzoekt de regering te onderzoeken hoe giften
in natura die noodzakelijk zijn voor het levensonderhoud bij AMvB uitgezonderd kunnen
worden van de inlichtingenplicht (Kamerstuk 36 582, I). Bij dezen informeer ik uw Kamer over de uitkomsten van dit onderzoek.

De in de wetswijziging Participatiewet in balans opgenomen giftenvrijlating borgt
dat alle giften en kostenbesparende bijdragen die een bijstandsgerechtigde ontvangt
tot 1.200 euro, niet onder de meldingsplicht vallen en niet worden verrekend met de
bijstandsuitkering. In de motie wordt gevraagd of giften in natura, zonder gemaximeerd
bedrag, uitgezonderd kunnen worden van de inlichtingenplicht. Dit heeft tot gevolg
dat die giften formeel wel nog tot de middelen gerekend worden – dus in mindering
gebracht kunnen of moeten worden op de uitkering – alleen men het niet uit zichzelf
hoeft te melden. Gelet op het debat in de Eerste Kamer op dit punt, begrijp ik de
motie zo dat dergelijke giften überhaupt niet verrekend moeten worden met de bijstandsuitkering
en dat de vraag aan de regering is om dit nader te onderzoeken.

De aanleiding van de motie zijn zorgen over de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid
van de huidige giftenvrijlating. De beoogde oplossing wordt gezien in het buiten beschouwing
laten van giften in natura die noodzakelijk zijn voor het levensonderhoud, maar dat
roept nieuwe vragen op over de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid. Dat heeft ermee
te maken dat giften in natura, juridisch gezien, uiteenvallen in twee verschillende
vormen. Grotere giften in natura die meer waardevast zijn (zoals een fiets, bepaalde
kleding of een sieraad), kunnen te gelde worden gemaakt. Ze worden daarom juridisch
hetzelfde gezien als een gift in de vorm van geld (valuta) en vallen onder het zogeheten
middelenbegrip. Andere giften in natura, zoals boodschappen, worden gezien als kostenbesparende
bijdragen omdat een persoon minder noodzakelijke kosten hoeft te maken. Hierdoor vallen
deze giften niet onder het middelenbegrip, maar onder de bepaling die ziet op afstemming
van de bijstand op de werkelijke omstandigheden. Voor een bijstandsgerechtigde is
het ingewikkeld om dit onderscheid te maken. Juist om het werkbaar en uitvoerbaar
te houden, is ervoor gekozen om onder de vrijlating zowel kostenbesparende bijdragen
als boodschappen op te nemen, als giften die als middel worden aangemerkt – welke
dus bestaan uit giften in geld evenals waardevaste giften in natura. Deze vereenvoudiging
neemt niet weg dat ook de huidige bepaling iets vraagt van het doenvermogen van mensen.
Ik monitor dan ook nauwlettend hoe deze bepaling in de praktijk uitpakt.

Daarnaast blijft fundamenteel dat het volledig buiten beschouwing laten van een kostensoort
of inkomensvorm botst met een van de hoofdbeginselen van de wet: het zogeheten complementariteitsbeginsel.
Deze veronderstelt dat huishoudens eerst hun eigen beschikbare middelen aanwenden
en de bijstand vult hierop aan. Indien iemand voorliggend inkomen heeft, of structureel
minder uitgaven hoeft te maken, is het niet langer noodzakelijk om hiervoor aanspraak
te maken op de bijstand. Ik begrijp echter de noodzaak om ook bijstandsgerechtigden
het voordeel van vrijgevigheid te gunnen, zoals ook degenen die niet op bijstand aangewezen
zijn van een gift kunnen profiteren. Daarom is een vrijlating van 1.200 euro opgenomen
in de wet. Echter het categorisch en volledig buiten beschouwing laten van giften
in natura strookt niet met het aanvullende karakter van de bijstand.

Reactie op de toezegging Belhirch over jonge statushouders

Naar aanleiding van een vraag van het lid Belhirch (D66) is in hetzelfde debat op
23 september 2025 toegezegd om met gemeenten in gesprek te gaan over de specifieke
omstandigheden van jonge statushouders in de Participatiewet en daar nadrukkelijk
op te wijzen in de handreiking Maatwerk Participatiewet voor de ondersteuning van
jongeren in een kwetsbare positie.4

Op 29 juni 2026 heeft Divosa een online bijeenkomst georganiseerd over de financiële
startpositie en ondersteuning van jonge alleenstaande statushouders. Met de invoering
van Participatiewet in balans hebben gemeenten meer ruimte om maatwerk te bieden.
Gemeenten gaan bij deze online bijeenkomst met elkaar en SZW in gesprek over de beleidskeuzes
die zij maken, hoe zij gebruik maken van de ruimte binnen de Participatiewet, welke
afwegingen zij hierbij maken en tegen welke knelpunten zij aanlopen. De hierboven
genoemde handreiking zal op basis van de opbrengsten uit het gesprek, in overeenstemming
met het verzoek van het lid Belhirch, worden aangevuld.

Reactie op de toezegging Belhirch over de discriminatietoets

Aan het lid Belhirch (D66) is toegezegd dat de Kamer op de hoogte wordt gehouden van
de gesprekken tussen gemeenten en het Ministerie van Binnenlandse Zaken over het toepassen
van de discriminatietoets. De Minister van Binnenlandse Zaken heeft recent een reactie
verstuurd over de tweede voortgangsrapportage discriminatie in dienstverlening5. In die brief is de laatste stand van zaken terug te vinden over het toepassen van
de discriminatietoets.

Gedoogbesluit uitzondering kostendelersnorm voor mantelzorger

De uitzondering op de kostendelersnorm is in het nieuwe wetsartikel nu nog alleen
vastgelegd voor de mantelzorger en niet voor de ontvanger van mantelzorg. Deze wijziging
is per 1 januari 2026 ingegaan en gemeenten lopen nu tegen deze grens aan. Gegeven
de toelichting op het amendement waarmee deze aanpassing is aangebracht en het debat,
lijkt de intentie geweest om dit breder te regelen.

Daarom is een wetswijziging (Verzamelwetsvoorstel SZW 2027) in de maak waarmee wordt
verduidelijkt dat de uitzondering op de kostendelersnorm wegens tijdelijke mantelzorg
vanwege een intensieve zorgbehoefte niet alleen geldt voor de mantelzorgverlener,
maar ook voor de ontvanger van de mantelzorg. De mantelzorgverlener én de mantelzorgontvanger
worden in deze situatie expliciet uitgezonderd van het begrip kostendelende medebewoner.
Ik vind het wenselijk dat gemeenten nu al in lijn met de hierboven genoemde wetswijziging
kunnen handelen. Daarom verleen ik gemeenten toestemming om op deze wijziging vooruit
te lopen.

Evaluatie wijziging financieringssystematiek LKS

In 2022 is de financieringssystematiek van de loonkostensubsidies (LKS) aangepast.
Sinds 2022 vindt financiering van gemeenten voor de inzet van LKS plaats op basis
van realisaties. Eerder bleek dat LKS positieve effecten heeft op het behoud van werk
ofwel de duurzaamheid van de arbeidsrelatie. Dit kwam onder andere naar voren in de
evaluatie van de Participatiewet door het Sociaal Cultureel Planbureau.6 Gemeenten bleken echter terughoudend met het inzetten van het instrument door de
wijze van financiering, vooral ten behoeve van mensen met een lagere loonwaarde en
ten behoeve van niet-uitkeringsgerechtigden. Daarom is de financieringssystematiek
in 2022 voor grotere gemeenten (gemeenten met meer dan 15.000 inwoners, die in het
verdeelmodel bijstand (gedeeltelijk) objectief gebudgetteerd worden) gewijzigd. Destijds
is aan uw Kamer toegezegd dat de nieuwe financieringssystematiek na drie jaar geëvalueerd
zou worden.

Onderzoeksbureau SEOR heeft de gevolgen van de wijziging van de financieringssystematiek
onderzocht.7 Zij zien geen trendbreuk in het aantal gestarte LKS-trajecten sinds de financieringswijziging.
Wel constateren ze dat grote gemeenten sinds 2022 meer zijn gaan inzetten op duurdere
trajecten. Het gaat hierbij onder meer om inzet ten behoeve van mensen met een lagere
loonwaarde, zoals ook was beoogd met de wijziging. Het is positief te noemen dat grote
gemeenten als gevolg van de wijziging LKS meer inzetten op het aan het werk helpen
van groepen die meer ondersteuning nodig hebben. Daarnaast is het positief dat de
aantallen ingezette LKS de afgelopen jaren flink zijn gestegen (tot meer dan 40.000
in 2025), ook al kan niet worden vastgesteld of dit een direct gevolg van de financieringswijziging
is. Wel worden met de huidige financieringssystematiek de juiste condities voor gemeenten
gecreëerd om ook de komende jaren in te blijven zetten op het instrument LKS. Het
onderzoek geeft geen aanleiding voor het wijzigen van de huidige financieringssystematiek.

Rapport «(On)benutte handelingsruimte in de bijstand»

De Nederlandse Arbeidsinspectie (NLA) heeft afgelopen jaar onderzoek gedaan naar het
gebruik van handelingsruimte bij het afhandelen van bijstandsaanvragen door gemeenten.
Meer specifiek is door de NLA gekeken naar hoe gemeenten het individualiseringsbeginsel
(artikel 18, lid 1 Participatiewet; het afstemmen van de hoogte van de bijstand en
de daaraan verbonden verplichtingen op de individuele situatie) toepassen, maar ook
naar hoe breder tegen het begrip handelingsruimte wordt aangekeken. Hiervoor zijn
bij negen gemeenten interviews gehouden met een beleidsadviseur, een kwaliteitsmedewerker,
een teamleider en twee inkomensconsulenten. Met de inkomensconsulenten zijn ook fictieve
casussen en voorbeelden uit de eigen praktijk doorgesproken. Daarmee geeft het rapport
een kwalitatief beeld van hoe door gemeenten verschillend kan worden omgegaan de met
handelingsruimte die wordt geboden bij het afhandelen van bijstandsaanvragen.

Het rapport laat zien dat de mogelijkheden van de Participatiewet en de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) om rekening te houden met omstandigheden niet altijd worden benut.
Bovendien bestaan, zowel tussen als binnen gemeenten, verschillen in hoe en in hoeverre
deze handelingsruimte wordt gebruikt om de bijstandsuitkering af te stemmen op de
individuele omstandigheden. Binnen gemeenten is er daarnaast niet altijd genoeg ruimte
om casussen waar maatwerk kan worden toegepast te bespreken met andere consulenten
en kwaliteitsmedewerkers. Dit wordt mede gedreven door de moeite die gemeenten hebben
met het vinden van voldoende gekwalificeerd personeel. Tot slot wijst de NLA op een
relevante ontwikkeling dat er in beleid en jurisprudentie steeds meer nadruk wordt
gelegd op de verplichting om rekening te houden met de individuele omstandigheden
van de aanvrager (maatwerk).

Ook in de lopende aanpassingen in de Participatiewet, vormt maatwerk een belangrijk
begrip. Eén van de doelen van deze wetswijziging was het creëren van meer handelingsruimte
voor de uitvoerend professional. Dit komt onder andere terug in de verruimde mogelijkheden
bij de vierwekenzoektermijn voor jongeren tot 27 jaar in kwetsbare situaties en de
eerdergenoemde ruimte voor mantelzorg. Op andere onderdelen zijn er aanpassingen gedaan
gericht op meer harmonisatie, omdat te grote verschillen niet goed uit te leggen zijn.

Er moet in de afhandeling van bijstandsaanvragen ruimte zijn voor maatwerk, maar dit
moet goed beredeneerd zijn. Daarbij speelt de kwaliteit van de professional een grote
rol. Uit het onderzoek komt naar voren dat de wetgeving (inmiddels) vaak afdoende
ruimte biedt, maar dat het bij de uitvoerende professionals ontbreekt aan kennis,
capaciteit, richtlijnen of werkafspraken om deze ruimte benutten. Daarom is binnen
het programma Participatiewet in balans het stimuleren van de vakkundigheid in verschillende
lagen binnen de gemeenten een belangrijk doorlopend spoor. Het rapport van de Nederlandse
Arbeidsinspectie benadrukt dit belang.

De Minister van Werk en Participatie, A.A. Aartsen