Brief regering : Visiebrief digitale identiteit

32 761
Verwerking en bescherming persoonsgegevens

Nr. 743
BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN KONINKRIJKSRELATIES

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Den Haag, 11 februari 2021

1. Inleiding

In deze brief informeer ik uw Kamer over mijn visie op het onderwerp digitale identiteit.
Het doel hiervan is om een krachtige richting neer te zetten op dit voor onze maatschappij
belangrijke onderwerp. De brief begint met de maatschappelijke uitdagingen op dit
onderwerp, mijn visie op dit domein en tot slot de internationale context en het vervolg.

Duidelijk is dat de behoefte aan een strategisch verhaal op dit onderwerp breed leeft
en van veel waarde kan zijn.1 Ik heb in het werken aan deze visie vooropgesteld dat dit een gedragen visie moet
zijn. Dat is het geworden. In samenwerking met meerdere departementen, medeoverheden,
kennisinstellingen, dienstaanbieders en identiteitsmiddelen leveranciers ben ik tot
deze visie op digitale identiteit gekomen. Ook is er input ontvangen van internationale
experts op dit domein. We hebben in het werken aan deze visie een zo open mogelijke
werkwijze gehanteerd, omdat dit vraagstuk de gehele maatschappij raakt.

Deze brief beschrijft de visie voor onze digitale identiteit en de taken en verantwoordelijkheden
die de overheid invult in deze digitale identiteit infrastructuur. De brief sluit
aan bij de recente brieven van het Kabinet over digitale inclusie, regie op gegevens,
digitale toegang en de Agenda Digitale Overheid.2

In bijlage 1 vindt u een heldere beschrijving van de concepten digitale identiteit,
de digitale identiteit infrastructuur en de verschillende functies en rollen die we
hierin herkennen. Dit biedt een duidelijke afbakening en focus voor dit onderwerp.

2. Maatschappelijke uitdagingen en kansen

Onze wereld verandert momenteel razendsnel en veel veranderingen hebben een impact
op de manier waarop wij met onze digitale identiteit omgaan. Een digitale identiteit
die onderhand cruciaal is geworden voor de manier waarop wij het vertrouwen borgen
dat zo belangrijk is in alle zaken die we zonder persoonlijk contact online met elkaar
doen. Zonder een betrouwbaar stelsel rond onze digitale identiteit is het moeilijk
om de persoon of organisatie met wie we digitaal zaken doen te vertrouwen.3

Voor veel maatschappelijke processen is het vertrouwen dat je zaken doet met de juiste
organisatie of persoon cruciaal. Denk hierbij aan de toenemende digitalisering van
vele cruciale maatschappelijke processen die door de Coronacrisis in een stroomversnelling
is gekomen. Van eHealth tot digitale bankzaken, van digitaal shoppen tot digitaal
onderwijs. Al deze processen maken gebruik van een bepaalde vorm van onze digitale
identiteit.4 Denk ook aan de internationalisering van transacties en de behoefte aan een betrouwbare
manier om jezelf, tot in de mate dat het nodig is, kenbaar te maken in diverse grensoverschrijdende
digitale processen. Telkens speelt de vraag hoe iemand zich kenbaar kan maken met
behoud van zijn/haar privacy. Zonder een bepaalde mate van kenbaarheid is er geen
vertrouwen om samen zaken te doen. We zullen moeten bouwen aan vertrouwen in de digitale
wereld met een betrouwbare digitale identiteit infrastructuur.

De sterkere afhankelijkheid van onze digitale identiteit infrastructuur zorgt ervoor
dat we met nieuwe uitdagingen op het gebied van cyberdreigingen en online identiteitsfraude
worden geconfronteerd.5 Op dit moment zorgt de snelheid van innovatie ervoor dat mensen veelal zonder alternatief
afhankelijk zijn van grote niet-Nederlandse techbedrijven. Hierbij zien we te vaak
dat de diensten zogenaamd «gratis» zijn, maar men eigenlijk «betaalt» met gegevens.

We zien dat er een grotere aandacht komt voor de transparantie en openheid van de
technologie die we gebruiken. Zeker als het om technologie gaat waar burgers moeilijk
zonder kunnen. Ook zorgt de snelheid van innovatie er soms voor dat voor groepen burgers
het domein van digitale identiteitsmiddelen te complex is geworden.6 De inclusie van deze groepen, ook op het domein van onze digitale identiteit, is
een cruciaal aandachtspunt voor mij.

Vraagstukken die vragen om een betrouwbare digitale identiteit infrastructuur:

– Digitale inclusie: De burger loopt het risico dat de herkenbaarheid, gebruiksvriendelijkheid en begrijpelijkheid
van processen en identiteitsmiddelen afneemt. Dit draagt het risico in zich dat mensen
die minder digitaal vaardig zijn niet meer volwaardig digitaal mee kunnen doen.

– Digitale veiligheid en betrouwbaarheid: Burgers en bedrijven voeren momenteel soms transacties uit met gebruik van een digitale
identiteit op een onvoldoende betrouwbaarheidsniveau.7 Ook lopen burgers en bedrijven veelvuldig het risico om hun gegevens onvoldoende
beveiligd te hebben bij het aangaan van digitale (grensoverschrijdende) transacties.

– Toekomstbestendige (overheids-)dienstverlening: Overheden en bedrijven kunnen op termijn met de huidige infrastructuur van identificatiemiddelen
niet op een veilige, betrouwbare en toekomstbestendige manier dienstverlening blijven
bieden.

– Economische kansen: Nederland mist economische kansen door het niet goed beschikbaar hebben van een
veilige, betrouwbare en toekomstbestendige manier van digitaal zaken doen, waarbij
een digitale identiteit infrastructuur een cruciale bouwsteen is.8

Ik zie door deze vraagstukken kansen voor Nederland om te werken aan een betrouwbare
digitale identiteit infrastructuur. Er liggen duidelijke kansen om vanuit de overheid
enkele belangrijke publieke waarden beter te dienen. Enkele kansen:

– De overheid kan door op te treden als gezaghebbende bron van een betrouwbare digitale
identiteit het vertrouwen in het digitaal verkeer vergroten.9

– Zelfstandigheid en autonomie van burgers bevorderen.

– Het grondrecht op privacy (beter) waarborgen.

– Een stevige digitale identiteit infrastructuur kan het verdienvermogen van Nederland versterken.

– Een duidelijke en herkenbare digitale identiteit infrastructuur helpt burgers en bedrijven
digitaal zaken te doen en vermindert administratieve lasten en onnodige maatschappelijke kosten.

– Een duidelijke en herkenbare digitale identiteit infrastructuur bevordert de cyberveiligheid van burgers en bedrijven.

– Door de basis van de digitale identiteit infrastructuur duidelijk te leggen (zoals
bij de fysieke identificatiemiddelen zoals paspoorten) kan de overheid een betrouwbare partner zijn voor andere partijen die innovaties willen toevoegen aan dit domein.

– Veilige gegevensuitwisseling in bijvoorbeeld de zorg met toestemming van de patiënt.

– Een veilige, betrouwbare en toekomstbestendige digitale identiteit infrastructuur
kan helpen om identiteitsfraude tegen te gaan.

Nederland hoort op dit domein momenteel bij de landen die voorop lopen, maar het kan
en het moet beter.10 Daarom wil ik bouwen aan vertrouwen in de digitale wereld door een betrouwbare digitale
identiteit infrastructuur in te richten.

3. Visie: bouwen aan vertrouwen in de digitale wereld

Mijn visie op digitale identiteit is dat we in gezamenlijkheid gaan bouwen aan vertrouwen
in de digitale wereld. Burgers en bedrijven willen digitaal zaken doen met elkaar
en met de overheid. In de digitale wereld waarin Nederlandse burgers en bedrijven
actief zijn heeft de overheid een actieve rol in het creëren van vertrouwen door een
zorgvuldige identificatie, betrouwbare authenticatie en gecontroleerde autorisatie
mogelijk te maken. Dit vertrouwen is essentieel voor economische en sociale ontwikkeling.

Een gebrek aan vertrouwen leidt ertoe dat burgers, bedrijven en overheden zullen aarzelen
om transacties digitaal uit te voeren en van nieuwe diensten gebruik te maken. We
moeten daarom werken aan een digitale identiteit infrastructuur die het mogelijk maakt
om op een betrouwbare, veilige en erkende manier digitaal zaken te doen. Burgers krijgen
de mogelijkheid om zelf de regie te voeren over een gezaghebbende bron van identiteitsgegevens.

Digitale bronidentiteit

Deze gezaghebbende bron bevat de digitale identiteit van burgers zoals door de overheid
vastgesteld en geregistreerd. Ik hanteer voor deze gezaghebbende bron het concept
van een «digitale bronidentiteit» (DBI).11 Een door de overheid uitgegeven, erkende en in de wet en regelgeving verankerde,
digitale identiteit voor gebruik in de publieke en private sector. Deze digitale bronidentiteit
bevat een minimale set van identiteitsgegevens die nodig zijn in het maatschappelijk
verkeer.12 De overheid creëert met de digitale bronidentiteit een «gezaghebbende bron» van betrouwbare
persoonsidentificerende gegevens. Dit biedt een belangrijk generiek bouwblok voor
vertrouwen in de digitale wereld. De DBI als «gezaghebbende bron» maakt afgeleide
digitale identiteitsmiddelen mogelijk, net zoals je met een fysiek paspoort andere
afgeleide identiteiten mogelijk kunt maken. Bijvoorbeeld bij een bank, verzekeraar
of energiebedrijf. Het doel is dus dat de overheid een basisblok biedt waarmee, binnen
de kaders van de digitale identiteit infrastructuur, andere partijen betrouwbare diensten
kunnen aanbieden. Allemaal onder regie en zelfbeschikking van de burger.

De principes die ik wil hanteren voor de beoogde digitale identiteit infrastructuur
vindt u in bijlage 2. In bijlage 3 vindt u een nadere beschrijving van de digitale
identiteit infrastructuur inclusief een weergave van deze beoogde infrastructuur.

4. Vier pijlers

Mijn visie op digitale identiteit en de bijbehorende infrastructuur is gebaseerd op
vier pijlers. Op de eerste twee van deze pijlers hebben wij reeds de nodige activiteiten
lopen. Op de derde en vierde pijler gaat de overheid haar activiteiten versterken.

I. Delen van betrouwbare gegevens

Het fundament van de visie is gebaseerd op een overheid als «gezaghebbende bron».
Door ook in de digitale dienstverlening geverifieerde gegevens vanuit de overheid
te delen wordt vertrouwen gecreëerd in het publieke en private domein. Dit sluit aan
bij de beleidsdoelstellingen op het gebied van regie op gegevens en de Europese ambities
van de Single Digital Gateway. Deze pijler volgt de activiteiten in het programma
Regie op Gegevens en het voorstel van de EU Data Governance Act.13

II. Digitale Toegang

Het organiseren van toegang tot digitale dienstverlening in de Nederlandse maatschappij
voor alle burgers en bedrijven op een passend (eIDAS) betrouwbaarheidsniveau, zowel
in het publieke als private domein. Deze pijler volgt de activiteiten van het programma
digitale toegang (eerder eID).14

III. Digitale bron identiteit

Een door de overheid uitgegeven, erkende en in de wet- en regelgeving verankerde,
digitale identiteit voor gebruik in de publieke en private sector.

IV. Wet en regelgeving rond digitaal vertrouwen

Wet- en regelgeving die de uitgangspunten en afspraken rond het delen van gegevens,
digitale toegang en het leveren van vertrouwen in de digitale wereld, inclusief de
digitale bronidentiteit vastlegt. Deze wet- en regelgeving stellen we op in samenwerking
met alle betrokken partijen en zal ook de kaders voor een duidelijke governance bevatten.

5. Internationale/EU context

Op Europees niveau raakt het onderwerp digitale identiteit aan het onderdeel elektronische
identificatie (eID) in de eIDAS-verordening. Voor dit onderdeel ben ik eerstverantwoordelijk.

De eIDAS-verordening van 23 juli 2014 (EU No 910/2014) verplicht lidstaten onder meer
om elkaars inlogmiddelen te accepteren in de grensoverschrijdende digitale dienstverlening
tussen overheden en burgers en bedrijven binnen een jaar nadat deze middelen Europees
zijn erkend, ofwel genotificeerd. Op basis van deze verordening zijn eHerkenning en
DigiD genotificeerd voor grensoverschrijdende dienstverlening en heb ik de technische
voorzieningen gerealiseerd die nodig zijn voor het gebruik van inlogmiddelen uit andere
lidstaten in onze digitale dienstverlening van overheden en organisaties met een publiekrechtelijke
taak.

De eIDAS-verordening is onderwerp van revisie door de Europese Commissie die momenteel
wetsvoorstellen ambtelijk voorbereidt. Jongstleden juli heeft de Commissie haar «roadmap»
gepubliceerd in de vorm van een «Inception Impact Assessment».15 Daarin zet de Commissie in lijn met haar «Strategy on Shaping Europe’s Digital Future»16 haar doelstellingen uiteen om de effectiviteit van de eIDAS-Verordening te vergroten
met onder meer verdere harmonisatie, standaardisatie en certificering, om het werkingsgebied
van de verordening te verbreden naar digitale dienstverlening in de private sector
en om betrouwbare digitale identiteiten en dienstverlening te realiseren voor álle
EU-burgers. Hierin zitten ook globale plannen voor een European Digital Identity (euID).
Zodra de Commissie haar wetsvoorstellen presenteert, zal Uw Kamer hierover worden
geïnformeerd. «Digital Identity» is niet alleen een speerpunt in de «Digital Strategy»
van de Commissie, maar ook één van de belangrijke aandachtspunten van de «Coalition
of the Willing», waarbinnen Nederland samen met Finland trekker is van dit thema.17

6. Vervolg

Deze brief schetst mijn visie op de digitale identiteit van burgers die voortbouwt
op de lijn die ik heb ingezet met het wetsvoorstel Wet Digitale Overheid (Kamerstuk
34 972). Ik heb in werking gezet dat ambtelijk de voorbereidingen getroffen worden om deze
visie een solide wettelijke basis te bieden en om te zetten in concrete beleidsregels
en uitvoering. Ook heb ik met betrekking tot de digitale bronidentiteit de uitwerking
hiervan en enkele pilots in gang gezet gefinancierd door de investeringspost verbonden
aan de Agenda Digitale Overheid.

Deze brief zou mogelijk als richtinggevend discussiestuk kunnen dienen voor de in
te richten vaste commissie voor Digitale Zaken.

De Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
R.W. Knops

BIJLAGE 1: AFBAKENING EN FOCUS

Betreffende de digitale identiteit van Nederlandse burgers is het relevant te melden
dat iedere burger meerdere digitale identiteiten heeft. Meerdere organisaties houden
een registratie bij waarbij burgers door een set gegevens gerepresenteerd worden.
De overheid en specifiek mijn departement heeft echter een unieke rol doordat zij
maatschappelijk en juridisch gezien de meest betrouwbare vorm van identiteiten valideert,
creëert, bijhoudt en maatschappelijk bruikbare identificatiemiddelen gelinkt aan deze
identiteiten uitgeeft.18 De overheid is hiermee de meest gezaghebbende bron waar het gaat om maatschappelijk
bruikbare en betrouwbare identiteitsgegevens.19

Het concept digitale identiteit wordt op veel manieren gebruikt, dus start ik met
een duidelijke uitleg van wat ik eronder versta. Onder digitale identiteit wordt een
verzameling gegevens verstaan die een entiteit (persoon of organisatie) in het digitale
domein representeren. Voorbeelden hiervan zijn:

– Naam, geboortedatum, adres;

– Statische identificerende gegevens, identifiers (bijvoorbeeld BSN, rekeningnummer,
KvK nummer of telefoonnummer);

– Biometrie (bijv. gezicht of vingerafdruk);

– Certificaten (bijv. diploma’s of rijvaardigheid);

– Dynamische attributen20 zoals digitale transacties (bijv. bankafschrift).

In deze visie beperk ik mij tot de digitale identiteit van natuurlijke personen.21 De identiteit van objecten en apparaten zal buiten beschouwing gelaten worden, hoewel
in een later stadium zeker de vraag zal opkomen naar generiek overheidsbeleid in deze
domeinen.

Bij de digitale identiteit die de overheid geregistreerd heeft in haar registers liggen
veel vraagstukken rond onze «digitale identiteit infrastructuur». Hiermee bedoel ik
het geheel van stelsels, afspraken, (beveiligings-)standaarden en voorzieningen, rond
de digitale identiteit van personen.

In een digitale identiteit infrastructuur worden drie functies onderscheiden. Deze
worden weergegeven in onderstaande figuur.22

Om deze functies op een gedegen manier in te vullen worden in een digitale identiteit
infrastructuur vier rollen onderscheiden die door diverse partijen ingevuld kunnen
worden. Onderstaande figuur geeft deze rollen weer.

Rollen in een digitale identiteit infrastructuur:

1. Burger/gebruiker: De persoon van wie gegevens ergens geregistreerd staan.

2. Registerhouder: De partij die na identificatie gegevens registreert en daarmee een gezaghebbende
bron kan vormen (bijvoorbeeld de overheid).

3. Verifiërende (authentiserende) partij: De partij die om een interactie of transactie (dienstverlening) aan te gaan bepaalde
claims geverifieerd wil hebben vanuit een gezaghebbende bron.

4. Identificatiemiddel (leverancier): De partij die het identificatiemiddel levert waarmee een persoon zich digitaal kenbaar
maakt.

De overheid kan in een digitale identiteit infrastructuur verschillende taken en verantwoordelijkheden
hebben. In dit verhaal zal expliciet aangegeven worden welke taken en verantwoordelijkheden
de overheid in de toekomst zal hebben:23

– Wetgever (hoeder van grondrechten, deels ingevuld door Europese regelgeving en internationale
afspraken en steller van rechten en plichten voor justitiabelen)

– Handhaver (op de naleving van wet- en regelgeving zal moeten worden toegezien en gehandhaafd)

– Registerhouder (vaststelling en opslag van elementen/aspecten van iemands identiteit, attributen)

– Dienstenleverancier (alle uitvoering van de overheid door middel van dienstverlening)

– Leverancier van (digitale) identificatiemiddelen (plus beheer, aanvraag en uitgifteproces)

– (mede) Financier van identiteitsmiddelen of stelsels

BIJLAGE 2: PRINCIPES DIGITALE IDENTITEIT INFRASTRUCTUUR

Bij deze beoogde digitale identiteit infrastructuur hanteer ik de volgende principes:

Inclusie

1. Iedereen heeft recht op één digitale (bron)identiteit. Dit betreft personen die een
relatie hebben met de Nederlandse overheid.

2. Het verkrijgen en het gebruik van een digitale (bron)identiteit is eenvoudig en intuïtief.

3. Mensen die moeite hebben met het gebruik van een digitaal identificatiemiddel kunnen
hulp krijgen of zich digitaal laten vertegenwoordigen door iemand te autoriseren.

Ontwerp

4. De digitale identiteit is voor personen voor gebruik in de publieke en private sector.
De digitale identiteit is uniek.

5. De digitale identiteit infrastructuur is robuust, transparant, betrouwbaar, uniek
en veilig.

6. De digitale identiteit infrastructuur sluit aan bij huidige en toekomstige (inter)nationale
ontwikkelingen en standaarden.

7. De digitale identiteit infrastructuur en alle toegelaten identificatiemiddelen bieden
waarborgen voor bescherming van de privacy van de burger (privacy-by-design).

8. Er zijn keuzemogelijkheden qua identiteitsmiddelen en er is ruimte voor innovatie
voor het gebruik van de digitale (bron)identiteit (flexibele infrastructuur).

Governance

9. De overheid stelt de eisen en basisvoorwaarden voor een veilige en betrouwbare digitale
identiteit infrastructuur op.

10. De uitgifte van een digitale bron identiteit is een overheidstaak.

11. De digitale identiteit infrastructuur wordt verankerd in wet- en regelgeving.

12. Er is onafhankelijk toezicht op het gebruik van de digitale bron identiteit en de
toegelaten identiteitsmiddelen in de digitale identiteit infrastructuur.

13. In de digitale identiteit governance neemt een onafhankelijke organisatie zitting
die de burger vertegenwoordigt.

BIJLAGE 3: WEERGAVE BEOOGDE DIGITALE IDENTITEIT INFRASTRUCTUUR24

Drie aspecten die ik bij deze weergave zou willen benadrukken zijn de taken en verantwoordelijkheden
van de overheid hierin, de digitale bronidentiteit en de uitgangspunten rond digitale
identiteit infrastructuur.

Taken en verantwoordelijkheden van de overheid

– De basis identiteit infrastructuur is een verantwoordelijkheid van het Ministerie
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Deze moet qua standaarden en koppelvlakken
generiek en sector onafhankelijk zijn.

– De burger maakt keuzes in de functionele infrastructuur voor bepaalde middelen. De
overheid schept kaders en houdt toezicht.

– De overheid geeft een erkende digitale bronidentiteit uit die toepasbaar is in zowel
de publieke als private sector en toepasbaar is in zowel het burger- als het bedrijvendomein.
De digitale bronidentiteit bevat een minimale set van deelbare identiteitsgegevens.

– De overheid zal zo min mogelijk generieke identiteitsmiddelen leveren in het functionele
domein. Dit vanwege verandersnelheid in dit domein die een generieke overheidsvoorziening
niet kan leveren. Het streven is een flexibele infrastructuur.

– De overheid biedt gestandaardiseerde koppelvlakken (API’s) waarmee burgers hun basisgegeven
uit de digitale bronidentiteit kunnen toevoegen aan toegelaten digitale identificatiemiddelen
(bijv. digitale data wallets). De burger krijgt dus keuzevrijheid in het functionele
identificatiemiddel.

– De overheid ontwikkelt zo min mogelijk functionele digitale identificatiemiddelen.
De overheid levert het basis authenticatiemiddel (DigiD) om diensten bij de overheid
af te nemen op het benodigde betrouwbaarheidsniveau (conform wetsvoorstel Wet Digitale
Overheid).

– De uitgangspunten en afspraken rond het delen van gegevens en het leveren van vertrouwen
in de digitale wereld, inclusief de digitale identiteit, worden vastgelegd in wet-
en regelgeving met betrokkenheid van private partijen en kennisinstellingen.

Digitale Bronidentiteit

– Elke burger krijgt een unieke DBI die toepasbaar is in zowel de publieke als private
sector en toepasbaar is in zowel het burger- als het bedrijvendomein. De DBI is een
unieke digitale representatie van de erkenning van de overheid dat jij bent. Net als
in het fysieke domein het identiteitsdocument.

– De digitale bronidentiteit vormt een generiek element in de digitale identiteit infrastructuur.
Het zal zo klein en zuiver mogelijk zijn qua opgenomen persoonsgegevens.

– Bij de digitale bronidentiteit worden koppelvlakken ter beschikking gesteld aan toegelaten
partijen inclusief eenduidige taxonomie van gegevens. Hiermee kunnen burgers hun basisgegevens
geverifieerd toevoegen aan toegelaten identificatiemiddelen.

– De digitale bronidentiteit zal een hoog betrouwbaarheidsniveau moeten hebben om bruikbaar
te zijn in verschillende sectoren.

– De digitale bronidentiteit zal aan eisen moeten voldoen die betrekking hebben op de
check op de fysieke gebruiker en de (periodieke) check op de juistheid van de gegevens.

– De middelen in de functionele ID infrastructuur moeten kunnen aansluiten op de basis
identiteit infrastructuur zoals nu ook verschillende functionele toepassingen bestaan
voor de fysieke publieke identificatie middelen.25

– Burgers kunnen via de bronidentiteit inzien welke overheid gerechtigd is om deze gegevens
te verwerken, checken of een gegeven mogelijk incorrect is en op termijn zelfs welke
overheid deze gegevens heeft verwerkt (één bron, once-only principe).26

Uitgangspunten digitale identiteit infrastructuur

– De overheid laat toe dat publieke en private partijen persoonsidentificatiegegevens
gebruiken in een identificatiemiddel. Deze worden afgeleid ofwel van de bronidentiteit
en/of vanuit een sectoraal (basis)register. Deze partijen kunnen privaat, semi-privaat
of overheid zijn. Het toelatingskader zal hiervoor leidend zijn. De burger kan zelf
bepalen welke functionele identificatiemiddelen hij/zij wil gebruiken.

– De overheid biedt zo min mogelijk functionele identificatiemiddelen. Voorlopig in
ieder geval het publieke authenticatiemiddel (DigiD) en identificatiemiddelen die
gedreven worden door relevante Europese en/of internationale ontwikkelingen en standaarden.

– De overheid laat verschillende sectoren verschillende functionele identificatiemiddelen
gebruiken. Er wordt wel naar gestreefd om een eenduidig toelatingsstelsel en toezichtstelsel
vast te leggen. Centraal wordt gekeurd en toegelaten. Sectoraal wordt de keuze voor
middelen gemaakt.

– De overheid organiseert een open samenwerkingsplatform rond de wet- en regelgeving
rond digitaal vertrouwen (pijler 4) waar leveranciers van identificatiemiddelen (autorisatie,
attributen, authenticatie en ondertekening) mee kunnen denken over de door de overheid
voor te schrijven standaarden, eisen, toezicht en doorontwikkeling. Ook worden experts
uit de publieke sector, private sector en wetenschap betrokken.

– Er zal een centrale toezichthouder aangewezen worden belast met toezicht op de naleving
van de wet- en regelgeving rond digitaal vertrouwen en hergebruik van identiteitsgegevens
die de overheid beheert via identificatiemiddelen.

– De overheid biedt via innovatiesubsidies mogelijkheden om binnen de kaders die gesteld
worden identificatiemiddelen verder te ontwikkelen.27