Brief regering : Toezegging inzake mogelijke juridische belemmeringen intrekken verblijfsvergunning

Nr. 2643 BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Den Haag, 1 juli 2020

Tijdens de behandeling van de begroting van het Ministerie van Justitie en Veiligheid
2020 op 21 november 2019 (Handelingen II 2019/20, nr. 27, item 12) heeft het lid mevrouw Becker (VVD) mij gevraagd de mogelijke juridische belemmeringen
om tot intrekking van een verblijfsvergunning asiel op grond van de openbare orde
over te gaan, die de commissie-De Leeuw ook noemt, in kaart te brengen en waar mogelijk
uit de weg te ruimen. Ik heb toegezegd u hierover te berichten. Deze toezegging doe
ik in deze brief gestand.

In mijn brief van 11 februari 2020 over de toezegging aan het lid Emiel van Dijk van
4 juli 20191, over intrekkingen van verblijfsvergunningen asiel, heb ik aangegeven dat wanneer
de IND signalen of informatie binnenkrijgt die aanleiding kunnen zijn om een asielvergunning
in te trekken, er onderzoek wordt verricht of de informatie of het signaal voldoende
concreet en zwaarwegend is. De IND beoordeelt vervolgens of in het licht van alle
relevante aspecten van de zaak tot intrekking kan worden overgegaan. Waar de IND op
grond van de wet- en regelgeving en jurisprudentie tot het oordeel komt dat een asielvergunning
kan worden ingetrokken, wordt deze daadwerkelijk ingetrokken. Openbare-ordezaken krijgen
hierbij prioriteit.

Zoals ook uit het rapport van de commissie De Leeuw2 blijkt, is het door het geheel van rechtsregels en jurisprudentie waaraan de IND
gehouden soms lastig om asielvergunningen in te trekken. Weliswaar wordt bij ieder
signaal een administratieve intrekkingsprocedure gestart, maar vaak moet worden geconstateerd
dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor intrekking. Ook kan het zijn dat tijdens
de intrekkingsprocedure informatie naar voren wordt gebracht op grond waarvan de intrekking
achterwege dient te blijven.

Hieronder volgt een opsomming van de mogelijke juridische belemmeringen. Zoals uit
de opsomming valt op te maken, zijn de belemmeringen een gevolg van de geldende Europese
en nationale wetgeving en de daaruit volgende jurisprudentie. Dit betekent dat het
handelingsperspectief van de IND voor wat betreft het uit de weg ruimen van deze belemmeringen
beperkt is. Daar waar nog mogelijkheden zijn, benut de IND deze ten volle. Ik heb
dat per onderwerp kort aangegeven.

Verzwaard vereiste in asielzaken

Op grond van EU-wetgeving zijn de vereisten voor het intrekken van een asielvergunning
zwaarder dan die voor het intrekken van een reguliere verblijfsvergunning. Voor het
intrekken van een verblijfsvergunning regulier is vereist dat wordt voldaan aan de
voorwaarden die de glijdende schaal van artikel 3.86 Vreemdelingenbesluit 2000 stelt,
waaronder de daarin genoemde strafnorm.

Voor de intrekking van een internationale beschermingsstatus geldt dat niet enkel
de strafnormen van de glijdende schaal van toepassing zijn, maar dat er ook strengere
internationale eisen gelden. Over het intrekken van de verblijfsvergunning asiel heeft
toenmalig Staatssecretaris Dijkhoff uw Kamer geïnformeerd over een aanscherping van
het beleid in zijn brieven van 25 november 20153 en 25 mei 20164.

Ten aanzien van Verdragsvluchtelingen geldt als strengere eis dat er goede redenen
moeten bestaan om hem te beschouwen als een gevaar voor de veiligheid van de lidstaat
waar hij zich bevindt, of dat hij een gevaar voor de samenleving van die lidstaat
vormt omdat hij bij onherroepelijk geworden rechterlijk vonnis veroordeeld is voor
een «bijzonder ernstig misdrijf». Van een «bijzonder ernstig misdrijf» is volgens
het Nederlandse beleid sprake als de rechter een onvoorwaardelijke en onherroepelijke
gevangenisstraf van in totaal minimaal tien maanden heeft opgelegd.

Als het gaat om iemand die subsidiaire bescherming nodig heeft, moet er sprake van
zijn dat de vreemdeling een «ernstig misdrijf» heeft gepleegd of een gevaar vormt
voor de gemeenschap of voor de veiligheid van de lidstaat waar hij zich bevindt. Voor
de kwalificatie «ernstig misdrijf» is in ons beleid een grens gesteld van zes maanden
gevangenisstraf.

De uitsluitingsgronden die in artikel 1F Vluchtelingenverdrag worden genoemd gelden
in beide gevallen als uitsluitingsgrond en als intrekkingsgrond.

Redengevend voor het verzwaarde openbare-ordevereiste is dat als de IND concludeert
dat een persoon in aanmerking komt voor een asielvergunning, daarmee is vastgesteld
dat deze persoon bescherming van de Nederlandse overheid nodig heeft. Als het risico
op vervolging of een behandeling in strijd met artikel 3 EVRM op het moment van beoordelen
(nog steeds) aanwezig is, kan de asielvergunning wel worden ingetrokken, maar mag
de vreemdeling niet worden uitgezet. Uitzetting zou in strijd zijn met het EVRM en
de Europese wetgeving.

In 2015 heeft toenmalig Staatssecretaris Dijkhoff het beleid op dit punt verder aangescherpt
tot op het niveau waarvan op dat moment werd geoordeeld dat de grens was bereikt van
wat mogelijk was met inachtneming van de Europese regels, bijvoorbeeld de Procedurerichtlijn,
maar ook het Vluchtelingenverdrag.5 Die grens is op dat moment mede bepaald tegen de achtergrond van de toen geldende
«Oriëntatiepunten voor straftoemeting en LOVS-afspraken» (van het Landelijk Overleg
Vakinhoud Strafrecht, voorheen Landelijk overleg van voorzitters van de strafsectoren
van de gerechtshoven en de rechtbanken).

Ik zal op korte termijn beoordelen of de huidige Oriëntatiepunten voor straftoemeting
aanleiding vormen om binnen het internationale kader een verdere aanscherping door
te voeren. Daartoe wil ik kijken of er misdrijven zijn die wat mij betreft zouden
moeten gelden als (bijzonder) ernstige misdrijven, maar die in de huidige praktijk
van strafoplegging in de regel lager worden bestraft met een gevangenisstraf lager
dan de in het asielrecht gehanteerde tien of zes maanden gevangenisstraf. Ik verwacht
uw Kamer hierover voor de begrotingsbehandeling te informeren.

Verder zet ik erop in om in de Vreemdelingenwet 2000 expliciet neer te leggen dat
het voor het voor het weigeren van een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd
niet vereist is dat een veroordeling onherroepelijk is, indien in plaats van die vergunning
een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd wordt verlengd.

Het vereiste van een onherroepelijke veroordeling is mede gebaseerd op de Kwalificatierichtlijn
en heeft alleen betrekking op de situatie waarin met de weigering of intrekking van
de vergunning ook vluchtelingenstatus van de vreemdeling wordt ingetrokken.

Tegelijkertijd is in die situaties wel sprake van een veroordeling wegens een misdrijf
op grond waarvan het verblijfsrecht mogelijk moet worden beëindigd en op grond waarvan
het niet in de rede ligt iemand voor onbepaalde tijd het verblijf in Nederland toe
te staan. Een redelijke wetstoepassing brengt met zich mee dat de aanvraag voor een
verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd in situaties als deze wordt afgewezen. Ik
hecht er aan dit uitgangspunt ook expliciet in de wet neer te leggen, zodat daarover
geen twijfel kan bestaan.

Ook hierover verwacht ik u voor de begrotingsbehandeling nader te kunnen te informeren.

Actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging

Zoals de Commissie de Leeuw ook heeft geconstateerd en opgenomen in haar rapport,
heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in een aantal uitspraken
geoordeeld dat het criterium voor het begrip openbare orde dat het Hof van Justitie
van de Europese Unie heeft ontwikkeld, van toepassing is in zaken waarin de vluchtelingenstatus
wordt ingetrokken. Dit Unierechtelijke openbare-ordecriterium gaat ervan uit dat het
persoonlijk gedrag een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang
van de samenleving vormt. Dit criterium wordt van toepassing geacht op intrekking van de verblijfsvergunning
asiel als deze vergunning op grond van een internationale beschermingsgrond is verleend.
Voor intrekking van deze vergunningen moet aan deze zware toets voldaan worden.6

Dit houdt in de praktijk in, dat er sprake moet zijn van een ernstig misdrijf, waarbij
bijvoorbeeld geweld aan de orde is geweest, maar ook dat onderbouwd moet worden dat
de bedreiging van de openbare orde nog steeds actueel is. Als notoire veelplegers
en overlastgevers zich beperken tot bijvoorbeeld het plegen van diefstallen, zonder
bijkomende elementen als geweld-, drugs- of zedendelicten, wordt meestal niet voldaan
aan dit criterium van een actuele en voldoende ernstige bedreiging. Een verblijfsvergunning
verleend voor internationale bescherming kan dan niet worden ingetrokken, ook al wordt
op zichzelf qua strafmaat voldaan aan de kwalificatie voor een (bijzonder) ernstig
misdrijf.

Er is hier sprake van een belemmering die direct is gelegen in EU-wetgeving. De IND
zet zich in om de grenzen van de jurisprudentie ten aanzien van deze criteria op te
zoeken. Daarnaast zet Nederland erop in dat in EU-wetgeving wordt vastgelegd dat bovengenoemd
criterium enkel van toepassing is op personen op wie het vrij verkeer van personen
van toepassing is en niet op vreemdelingen met een tijdelijk verblijfsrecht in het
kader van asiel. Nederland heeft hier in de onderhandelingen over het Gemeenschappelijk
Europees Asielstelsel al regelmatig aandacht voor gevraagd en zal dat ook blijven
doen. Tot nu toe heeft dit echter nog niet tot het gewenste resultaat geleid.

Op nationaal niveau blijf ik waar dat kan consequenties verbinden aan (ernstige) inbreuken
op de openbare orde. In de zaken waarin wordt voldaan aan de criteria, ga ik over
tot intrekken, waarbij zo nodig de grenzen worden opgezocht. Daar waar een intrekking
in het licht van de jurisprudentie niet haalbaar is, maar de vreemdeling wel op de
hoogte was van het feit dat de IND heeft beoordeeld of zijn verblijfsvergunning kon
worden ingetrokken, wordt de vreemdeling erop gewezen dat een nieuwe veroordeling
extra zwaar in zijn nadeel zal worden meegewogen bij een volgende beoordeling. De
vreemdeling moet zich in deze gevallen realiseren dat een nieuwe inbreuk op de openbare
orde hem zwaar zal worden aangerekend.

Beoordeling individuele omstandigheden

Elke beoordeling tot intrekking van de asielvergunning vergt een individuele toets,
waarbij ook rekening gehouden moet worden met de persoonlijke omstandigheden van de
vreemdeling. Zo kan er na de intrekking van de asielvergunning alsnog de verplichting
bestaan verblijf toe te staan, bijvoorbeeld als langdurig rechtmatig verblijf met
status, banden met echtgenoten/partners, kinderen, familieleden en privéleven ertoe
leiden dat het weigeren van verder verblijf een schending van 8 EVRM oplevert. Bij
de beoordeling of artikel 8 EVRM in het geding is, worden de openbare-ordeaspecten
sterk meegewogen. Als het gevaar voor de openbare orde zwaarder weegt, kan het belang
van de vreemdeling om zijn gezinsleven hier te lande uit te oefenen, terzijde worden
geschoven.

Het betreft hier derhalve een individuele afweging waarin de grondrechten van de vreemdeling
worden afgewogen tegen het algemeen beleid van de openbare orde. In die zin is het
niet zo zeer een juridische belemmering als wel een verantwoordelijkheid om steeds
een zorgvuldige afweging te maken waarin het belang van de openbare orde een centrale
positie inneemt.

De Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, A. Broekers-Knol