Schriftelijke vragen : Structureel falen bij de behandeling van meldingen van sextortion en zedenzaken

Vraag 1

Kent u de berichten in onder meer Tubantia, Omroep Gelderland, Dagblad van het Noorden
en De Telegraaf over de zaak rond Mark S., waarin meerdere slachtoffers aangeven herhaaldelijk
aangifte te hebben gedaan maar niet serieus te zijn genomen?1

Vraag 2

Deelt u de opvatting dat wanneer meerdere meldingen over een langere periode binnenkomen
over dezelfde persoon wegens seksuele afpersing of zedendelicten, dit automatisch
moet leiden tot verscherpte beoordeling, verdiepend onderzoek, centrale coördinatie
en escalatie? Zo ja, hoe is dit geborgd? Zo nee, waarom niet?

Vraag 3

Bestaat er binnen de politie een landelijk werkend systeem dat herhaalde meldingen
tegen dezelfde persoon (bij verschillende eenheden) ook als eerdere aangiften niet
tot vervolging hebben geleid automatisch signaleert en samenbrengt? Zo ja, hoe wordt
voorkomen dat signalen desondanks gefragmenteerd blijven en dus ongezien met alle
gevolgen voor slachtoffers?

Zo nee, acht u dat verantwoord bij ernstige zedendelicten? En (hoe) bent u bereid
om dat in overleg me de politieleiding te veranderen?

Vraag 4

Zijn er binnen de politie specifieke en eenduidige richtlijnen voor de behandeling
van herhaalde aangiften van minderjarige slachtoffers van seksuele afpersing, mede
gelet op hun kwetsbare positie? Zo nee, waarom ontbreken deze en welke maatregelen
worden genomen om deze alsnog vast te stellen? Zo ja, worden deze richtlijnen in de
praktijk nageleefd?

Vraag 5

Kunt u uiteenzetten welke criteria worden gehanteerd bij de keuze om in zedenzaken
te volstaan met een zogenoemd «stopgesprek»? Wordt daarbij standaard een risicotaxatie
uitgevoerd? Wordt standaard onderzocht of er mogelijk meerdere slachtoffers zijn?
Vindt structurele monitoring plaats? Indien dit niet het geval is, waarom wordt dit
instrument dan toegepast bij (ernstige) verdenkingen?

Vraag 6

Bent u bereid onderzoek te doen naar de effectiviteit van stopgesprekken in zedenzaken,
met name bij seksuele afpersing en digitale uitbuiting? Zo nee, waarom niet en waarom
wordt een dergelijk ingrijpend instrument zonder onderbouwde effectiviteitsanalyse
dan ingezet?

Vraag 7

Hoe wordt binnen de politie geborgd dat slachtoffers van sextortion niet secundair
worden gecriminaliseerd wanneer zij onder dwang seksueel beeldmateriaal hebben vervaardigd?
Bestaan hier expliciete instructies voor? Zo nee, vindt u dat die er moeten komen?

Vraag 8

Klopt het dat slachtoffers van zedendelicten bij het doen van aangifte nog altijd
worden ontmoedigd, weggestuurd met de opmerking «negeer het» of geconfronteerd met
hoge bewijsdrempels voordat tot onderzoek wordt overgegaan? Zo nee, waar blijkt dat
uit?

Vraag 9

Kunt u aangeven hoeveel meldingen van sextortion en digitale seksuele uitbuiting de
afgelopen drie jaar zijn gedaan, hoeveel daarvan minderjarigen betroffen en in hoeveel
gevallen sprake was van meerdere meldingen tegen dezelfde verdachte? Hoeveel van deze
meldingen zijn uiteindelijk opgepakt?

Vraag 10

Acht u de huidige capaciteit en digitale expertise van de zedenrecherche toereikend
in verhouding tot de toename van online seksuele uitbuiting? Zo nee, welke acties
worden het komende jaar ondernomen om dit te verbeteren?

Vraag 11

Deelt u de opvatting dat «slachtoffers centraal» alleen betekenis heeft als herhaalde
meldingen automatisch leiden tot verdiepend onderzoek, ook wanneer bewijscomplexiteit
groot is? Hoe kan dit uitgangspunt concreet geborgd worden in beleid en uitvoering?

Vraag 12

Welke concrete maatregelen gaat u ondernemen ten aanzien van langdurige sextortionzaken,
gericht op: verplichte patroonherkenning, escalatie bij herhaalde meldingen, versterkte
bescherming van minderjarigen, en het voorkomen van secundaire victimisatie?