Antwoord schriftelijke vragen : Antwoord op vragen van het lid Kröger en Thijssen over de aangenomen motie voor het afschaffen van de CO2-heffing industrie

Antwoord van Minister Hermans (Klimaat en Groene Groei) en van Staatssecretaris Van
Oostenbruggen (Financiën) (ontvangen 17 juli 2025).

Vraag 1

Bent u bekend met de aangenomen motie-Van Dijk (Kamerstuk 36 725, nr. 11) waarin de regering wordt verzocht de CO2-heffing af te schaffen?

Antwoord 1

Ja. Hier heeft het kabinet op dinsdag 1 juli j.l. ook reeds een reactie op gedeeld
met de Kamer. Hierin is beschreven dat voor de korte termijn (de periode tot 2030)
het kabinet voornemens is om de heffing tijdelijk op te schorten, maar dat er eerst
een aantal punten nader uitgezocht moeten worden alvorens hierover een definitief
besluit genomen kan worden. Tegelijkertijd start voor de lange termijn de Overlegtafel
CO2-heffing. Deze wordt voorgezeten door een onafhankelijke voorzitter en krijgt de opdracht
om te kijken welke alternatieve beleidsopties er zijn in de periode na 2030, en op
weg naar 2040, om het doel, het verduurzamen van de industrie hier in Nederland, te
realiseren. Die tafel krijgt de opdracht om op 1 november een rapport op te leveren.

Vraag 2

Hoeveel bedrijven vallen er onder de CO2-heffing? Hoeveel stoten deze bedrijven gemiddeld uit en met hoeveel moeten zij deze
uitstoot reduceren in 2030? Wat is nu de prognose met hoeveel zij hun CO2 uitstoot in 2030 zullen reduceren?

Antwoord 2

De publiek beschikbare gegevens die jaarlijks worden gepubliceerd door de Nederlandse
Emissie autoriteit (NEa) laten zien dat er 274 installaties onder de heffing vielen
in 2024 met een gemiddelde uitstoot van ongeveer 170 kton.1 De exacte hoeveelheid bedrijven die onder de heffing vallen wijkt lichtelijk af van
het aantal installaties. Zo zijn er verschillende bedrijven met meerdere installaties,
zoals Wienerberger met 17 installaties verspreid door Nederland. Aan de andere kant
vallen er meerdere bedrijven onder de installatie van Chemelot.

Bedrijven moeten, op basis van de huidige vormgeving van de CO2-heffing in de wet, in 2030 ongeveer 33% minder uitstoten dan de relevante benchmark.
Deze benchmark wordt gezet door de top 10% meest efficiënte installaties in Europa.
Op dit moment is de gemiddelde emissie-efficiëntie van de Nederlandse industrie ongeveer
17% boven de benchmark. Dit betekent dat bedrijven in 2030 gemiddeld hun uitstootefficiëntie
met ongeveer 43% moeten verbeteren om de heffing voor te blijven in 2030. Uiteraard
verschilt de daadwerkelijke reductie-opgave per bedrijf doordat sommige bedrijven
reeds duurzame investeringen hebben getroffen.

Sinds 1990 heeft de industrie al 33 Mton aan uitstoot verminderd. Uit het klimaatdashboard,
dat ook publiekelijk beschikbaar is, blijkt dat de huidige verduurzamingsplannen van
de industrie optellen tot een additionele 20 Mton in 2030.2 Het is uiteraard geen zekerheid dat deze plannen ook daadwerkelijk uitgevoerd kunnen
worden. De grootste knelpunten voor bedrijven zijn financieel, hierbij worden bijvoorbeeld
hoge energiekosten genoemd.3 Daarnaast zijn de plannen afhankelijk van beschikbare infrastructuur en tijdige vergunningverlening.
Deze randvoorwaarden zijn nu vaak nog niet op orde. Uit de analyse van RVO, die ten
gronde ligt aan het klimaatdashboard, blijkt dat van deze plannen 13 Mton «tamelijk
zeker» is en 7 Mton «nog onzeker». Zelfs de zekere plannen kunnen alleen doorgaan
als er bijvoorbeeld genoeg infrastructuur is, subsidies beschikbaar zijn of vergunningen
worden verleend. Hiervoor staan nu veel seinen op rood: de benodigde infrastructuur
is nog niet aanwezig, vergunningverlening verloopt traag onder meer vanwege stikstofproblematiek
en de industrie kampt met ongunstige marktcondities door overproductie in het buitenland.
Als de seinen op groen komen te staan en alle plannen doorgaan blijft er in 2030 nog
33 Mton uitstoot over.

In de tariefstudie 2024 becijfert PBL een emissiereductie van 15,1 Mton emissiereductie
tussen 2021 en 2030 bij bedrijven onder die onder de CO2-heffing vallen. Deze reductie wordt voornamelijk gedreven door de beschikbare SDE++-subsidie
en het EU ETS. Volgens PBL resteert er in 2030 een gat van 6 Mton tot het heffingsdoel
in 2030.4

Vraag 3

Hoeveel CO2-heffing is er in 2024 betaald? Hoeveel verwacht u dat de bedrijven onderhavig aan
de CO2-heffing in 2025 zullen moeten betalen?

Antwoord 3

In 2024 is er geen CO2-heffing industrie betaald omdat voor het overgrote deel van de bedrijven onder de
heffing het effectieve tarief 0 bedroeg doordat de EU ETS-prijs boven het heffingstarief
lag. De bedrijven die niet onder het EU ETS vallen (afvalverbrandingsinstallaties
en twee lachgasinstallaties) hadden geen belastbare emissies doordat de belastbare
emissies lager waren dan de dispensatierechten van deze bedrijven.

2025 is het eerste jaar dat het heffingstarief (€ 87,90) hoger is dan de vastgestelde
ETS-prijs (€ 66,76). De te betalen heffing over de niet vrijgestelde uitstoot komt
in 2025 daarmee te liggen op € 21,14.5 Bedrijven betalen dit jaar (2025) alleen CO2-heffing als ze minder CO2-efficiënt produceren dan de 10% meest CO2-efficiënte bedrijven onder het Europese emissiehandelssysteem (ETS benchmark). De
geraamde opbrengsten van de CO2-heffing industrie bedragen € 17 miljoen. Bij deze raming is echter uitgegaan van
een ETS-prijs van € 78, waardoor de daadwerkelijk inkomsten naar verwachting hoger
zullen uitvallen. De exacte inkomsten zijn in oktober bekend.

Vraag 4

Heeft u signalen gehad van bedrijven die dreigen om te vallen door de CO2-heffing? Zo ja, hoeveel bedrijven zijn dit en wat heeft u hier mee gedaan?

Antwoord 4

Het kabinet ziet dat industrie in Nederland het zwaar heeft en dat hier verschillende
factoren aan ten gronde liggen. Zo heeft de industrie te kampen met hoge en deels
nog stijgende energiekosten en daarnaast met ongunstige marktcondities vanwege gesubsidieerde
overproductie, bijvoorbeeld uit China. Daar komt de grote verduurzamingsopgave van
de industrie bovenop. Het kabinet ziet dat hierdoor de concurrentiepositie van de
industrie afneemt.

Hier komt bij dat het handelingsperspectief voor bedrijven om te verduurzamen in Nederland
in veel gevallen ontoereikend is, met als mogelijk gevolg dat eventuele CO2 effecten in Nederland vooral door weglek worden gerealiseerd. En dat is nooit de
bedoeling geweest. Het is bovendien niet mogelijk gebleken om een hardheidsclausule
te introduceren om bedrijven die wel willen maar niet kunnen verduurzamen te ontzien.

Het kabinet wil waarborgen dat toekomstbestendige industriële bedrijven hier in Nederland
kunnen blijven produceren én verduurzamen. Daar waar bedrijven toch besluiten om locaties
te sluiten of productie af te schalen gebeurt dit door een samenhang van onder andere
de factoren zoals hierboven beschreven en dit verschilt ook per bedrijf eveneens in
welke markt dit bedrijf opereert. Sluitingen zijn daarmee meestal niet toe te wijzen
aan één enkele reden. Zoals hiervoor aangegeven heeft de CO2-heffing nog geen opbrengst gegenereerd. De recente sluitingen binnen de industrie
lijken daarom niet gedreven door de kosten van de CO2-heffing tot op dit moment.

Vraag 5

Bent u het ermee eens dat de CO2-heffing is bedoeld om bedrijven investeringszekerheid te geven en dat het afschaffen
ervan een straf is voor bedrijven die wel hebben geïnvesteerd in verduurzaming?

Antwoord 5

De CO2-heffing industrie is bedoeld om verduurzaming te prikkelen binnen de industrie, waarbij
de heffing tevens de investeringszekerheid vergroot. De prikkelende werking wordt
daarbij enkel gerealiseerd indien bedrijven ook daadwerkelijk handelingsperspectief
hebben. Zoals in de beantwoording van vragen van het lid Bontenbal aangegeven, heeft
het afschaffen van de CO2-heffing industrie een negatieve impact op doelbereik.

Zoals aangegeven in de Kamerbrief die dinsdag 1 juli j.l. met de Kamer is gedeeld
gaat het kabinet onderzoeken in welke mate er sprake is van een negatieve impact van
het eventueel opschorten van de CO2-heffing industrie op bedrijven die reeds hebben geïnvesteerd in verduurzaming. Hierover
wordt de Kamer zo snel mogelijk nader geïnformeerd.

Vraag 6

Bent u het ermee eens dat de CO2-heffing een belangrijke pijler is binnen het bredere klimaatbeleid, waarbij de CO2-heffing (naast talloze subsidies voor de industrie) ervoor zorgt dat verduurzaming
geen vrijblijvende keuze is en de afgesproken reductie daadwerkelijk wordt gerealiseerd?

Antwoord 6

Ja, de heffing is in de ratio van het beleid een belangrijke pijler. Zoals ook aangegeven
in beantwoording op recente Kamervragen van het lid Bontenbal heeft de CO2-heffing als nationale beprijzingsprikkel een belangrijke rol binnen de beleidsmix
voor de verduurzaming van de industrie. De heffing is bedoeld als stok achter de deur
en ooit zo vormgegeven dat bedrijven de heffing voor konden blijven door, met behulp
van subsidies, tijdig te investeren in verduurzaming.

De praktijk is echter weerbarstiger en het kabinet ziet dat de heffing niet werkt
zoals initieel beoogd. De randvoorwaarde voor verduurzaming zijn niet op orde waardoor
bedrijven niet in staat zijn om tijdig te verduurzamen. Hierdoor verandert de heffing
die bedoeld was als verduurzamingsprikkel in een boeteheffing.

Het kabinet erkent het risico dat het wegvallen van de prijsprikkel van de CO2-heffing de resterende subsidies vrijblijvender maakt, wat ertoe kan leiden dat bedrijven
zich afwachtend opstellen. Of dit effect daadwerkelijk optreedt is onzeker. Jaarlijkse
RVO interviews laten zien dat het merendeel van de bedrijven CO2-reductie als zeer belangrijk ervaren voor de toekomstbestendigheid van hun bedrijf
en het concurrentievermogen in Europa, waar ook het ETS stuurt op decarbonisatie in
een toenemend tempo.6 Daarnaast kan onzekerheid over de toekomstige beschikbaarheid van belangrijke subsidies
zoals de SDE++ een prikkel voor bedrijven zijn om gebruik te maken van de subsidies
zolang er budget is.

Vraag 7

Wat zijn de juridische gevolgen van het schrappen van de CO2-heffing? Kan het schrappen van de heffing tot rechtszaken leiden van bedrijven die
investeringen hebben gedaan in verduurzaming nu benadeeld worden?

Antwoord 7

De CO2-heffing industrie is een nationaal instrument en betreft geen implementatie van Europees
recht. De CO2-heffing industrie is wettelijk vastgelegd in Hoofdstuk 16b van de Wet milieubeheer
en Hoofdstuk VIB van de Wet belastingen op milieugrondslag. Het opschorten van dit
instrument gaat gepaard met een wetswijziging. Hierbij worden de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur in acht genomen en worden alle relevante belangen afgewogen,
waaronder de belangen van bedrijven die wel of niet hebben verduurzaamd. Mocht de
CO2-heffing industrie inderdaad hebben geleid tot verduurzaming bij bedrijven, dan blijft
deze verduurzaming ook relevant bij de afschaffing van dit instrument. Het EU ETS
blijft immers bestaan.

Vraag 8

Wat zijn de gevolgen van het schrappen van de CO2-heffing voor de middelen die Nederland uit Brussel zou krijgen door het Herstel-
en Veerkrachtplan?

Antwoord 8

De CO2-heffing als hervorming is opgenomen in het Herstel- en Veerkrachtplan (HVP).7 Het opschorten van de heffing kan hierdoor mogelijk leiden tot een korting op de
middelen die Nederland ontvangt vanuit het HVP. Deze korting kan oplopen tot 600 miljoen
euro per mijlpaal (dus 1,2 miljard euro in totaal). De komende weken zal in nauw overleg
met de Europese Commissie in kaart worden gebracht welke opties er zijn om dit effect
te mitigeren. Als een korting niet afgewend kan worden, dan moet er eerst overeenstemming
zijn over de dekking. De kamer wordt hier zo snel mogelijk nader over geïnformeerd.

Vraag 9

Hoeveel financiële middelen verwacht u mis te lopen door het schrappen van de CO2-heffing? Waar waren deze middelen voor bedoeld?

Antwoord 9

Het tijdelijk opschorten van de CO2-heffing heeft impact op de verwachte inkomsten van de CO2-heffing, aangezien bedrijven geen heffing meer zullen hoeven te betalen. De onderstaande
tabel bevat de geraamde inkomsten van de CO2-heffing tot en met 2028 (exclusief afvalverbrandingsinstallaties). Deze inkomsten
vloeien terug naar het Klimaatfonds, perceel Verduurzaming Industrie. Indien de CO2-heffing wordt afgeschaft, dan wordt het budget van het Klimaatfonds evenredig verlaagd.

Tabel 1. Geraamde opbrengsten uit de CO2-heffing industrie, exclusief afvalverbrandingsinstallaties (in mln. €, prijspeil
2025)

2025

2026

2027

2028

17

61

88

125

Afvalverbrandingsinstallaties vallen ook onder de CO2-heffing industrie, maar afgelopen voorjaar is besloten om deze inkomsten niet terug
te sluizen naar het Klimaatfonds en om deze in te zetten als dekking voor het niet
doorgaan van de circulaire plastic heffing. Indien wordt beoogd om de CO2-heffing ook voor afvalverbrandingsinstallaties op te schorten, dan leidt dit tot
een budgettaire derving in het inkomstenkader oplopend naar 340 mln. in 2029 (119 mln.
struc.), die conform begrotingsregels gedekt dient te worden. Dit budgettaire effect
en het dekkingsvraagstuk treedt niet op wanneer wordt besloten dat de CO2-heffing voor afvalverbrandingsinstallaties blijft bestaan.

Tot slot leidt afschaffing van de CO2-heffing mogelijk tot een korting op de middelen die Nederland uit het Herstel- en
Veerkrachtplan ontvangt, zie vraag 8. Dit dient conform de begrotingsregels te worden
gedekt.

Tabel 2. Geraamde opbrengst CO2-heffing industrie afvalverbrandingsinstallaties inclusief veranderingen in de CO2-heffing zoals opgenomen in het voorjaarspakket 2025 (in mln. €, prijspeil 2025)

2025

2026

2027

2028

2029

2030

Struc.

0

0

73

136

340

290

119

Vraag 10

Deelt u de mening dat goed beleid een combinatie van beprijzen, subsidiëren en normeren
is? Is er met het wegvallen van de CO2-heffing, een maatregel die een manier van beprijzen is die in combinatie met de maatwerkafspraken
(subsidies) tot verduurzaming van de industrie moet leiden, nog wel balans in het
beleid om de maatwerkafspraken door te zetten?

Antwoord 10

Goed beleid vergt een balans tussen verschillende beleidsmaatregelen die op een doeltreffende
en doelmatige wijze bijdragen aan het behalen van de gestelde beleidsdoelen. Voor
de verduurzaming van de industrie heeft het kabinet gekozen voor een beleidsmix met
zowel beprijzing als subsidiëring.

In het kader van de verduurzaming van de industrie is er reeds een beprijzend instrument
dat emissiereductie op Europese schaal borgt: het EU ETS. Dit instrument blijft het
grootste deel van de Nederlandse industrie prikkelen om te verduurzamen, waarbij er
in 2040 geen emissierechten meer worden uitgegeven.

Het EU ETS is echter onvoldoende om onze nationale doelen in 2030 te borgen, doordat
de prijsprikkel te laag is om tijdig de benodigde investeringen te prikkelen. In de
Trajectverkenning Klimaatneutraal 2050 PBL (2024) geeft het PBL aan dat de dalende
emissieplafonds van het ETS1 en het ETS2, leiden tot een oplopende prijs voor CO2-uitstoot maar dat deze prijs naar verwachting niet voldoende is om de beoogde emissiereductie
naar klimaatneutraliteit te realiseren. Tegelijkertijd stelt het PBL dat een hoge
CO2-prijs zonder aanvullend beleid nevenschade kan creëren zoals inkomsteneffecten of
weglek.8 Een te lage prikkel vanuit het ETS is een risico voor emissiereductiepotentieel waarvoor
infrastructuur moet worden aangelegd of nieuwe technologieën voor moet worden ontwikkeld.
Investeringen in verduurzaming van de industrie kennen doorgaans lange investeringsritmes
en doorlooptijden.

Mede daarom gaat het kabinet in gesprek met de industrie en overige stakeholders om
te onderzoeken welke alternatieve borgende maatregelen denkbaar zijn.

Het kabinet gaat door met de maatwerkaanpak, ook bij een eventuele opschorting van
de CO2-heffing.9 Bedrijven die mogelijkheden zien om met ambitieuze plannen te verduurzamen en daarmee
bij te dragen aan de klimaatdoelen wil het kabinet met de gerichte maatwerkaanpak
waar mogelijk blijven ondersteunen.

Vraag 11

Wat verwacht u dat deze motie betekent voor de betrouwbaarheid van de Nederlandse
overheid als partner bij het Klimaatakkoord, aangezien de CO2-heffing is tot stand gekomen in het Klimaatakkoord waarbij met vele partijen onderhandeld
is?

Antwoord 11

Het Klimaatakkoord is in gesprek met vele partijen tot stand gekomen. Na het Klimaatakkoord
is dat gesprek niet gestopt. Het kabinet is regelmatig in gesprek met partijen, zowel
natuur- en milieuorganisaties als de industrie, om een juiste balans te vinden in
het klimaatbeleid. Juist doordat we in een transitie zitten is het belangrijk deze
gesprekken voort te zetten en soms bij te sturen. Toch kan bijsturing de betrouwbaarheid
soms schaden, zeker als dit abrupt gebeurt. Juist daarom moet dit bijsturen weloverwogen
en in goed overleg gebeuren. Daarom vindt het kabinet het ook belangrijk om naar aanleiding
van de motie Van Dijk c.s. te onderzoeken wat de bredere consequenties zijn van het
opschorten van de CO2-heffing en in gesprek met de industrie en overige stakeholders te kijken naar alternatieve
borgende maatregelen.

Vraag 12

Wat doet dit denkt u met het draagvlak voor de noodzakelijke transitie, aangezien
onderzoek over draagvlak voor klimaatbeleid laat zien dat mensen klimaatbeleid steunen,
mits duidelijk is dat het grote bedrijfsleven die veel CO2 uitstoot veroorzaken ook hun eerlijke deel doen?

Antwoord 12

Wanneer we kijken naar wat mensen vooral verstaan onder «rechtvaardig klimaatbeleid»,
dan gaat het onder andere over het principe dat de vervuiler, degene die uitstoot
veroorzaakt, daar ook voor betaalt. Het opschorten van een CO2-heffing zou volgens deze beredenering kunnen leiden tot een gevoel van onrechtvaardigheid
en daarmee minder draagvlak in de samenleving voor het klimaatbeleid. Tegelijkertijd
betekent het opschorten van de CO2-heffing niet dat vervuilende activiteiten in de industrie niet meer belast worden
of dat de verduurzaming niet doorgaat. Juist door het emissiehandelssysteem blijft
de industrie betalen voor hun uitstoot. Het EU ETS is echter onvoldoende om de nationale
doelen in 2030 te borgen. Mede daarom gaat het kabinet in gesprek met de industrie
en overige stakeholders om te onderzoeken welke alternatieve borgende maatregelen
mogelijk zijn.

Vraag 13

Bent u bekend met het artikel «CO2-heffing past prima in Nederlands klimaatbeleid»10 in het ESB van 25 juni 2025?

Antwoord 13

Ja.

Vraag 14

Onderschrijft u dat deeffectieve CO2-heffing tot 2030 beperkt is? Onderschrijft u dat vooral European Union Emissions
Trading System (EU ETS) het CO2-tarief in 2030 bepaalt en dat er dus geen concurrentienadeel is voor Nederlandse
bedrijven? Bent u het eens met de conclusie van de schrijver dat het argument dat
de CO2-heffing de industrie op kosten jaagt gaat dus niet klopt?

Antwoord 14

De CO2-heffing is vormgegeven als een minimumprijs boven op het EU ETS. Dit betekent dat
het effectieve tarief afneemt naarmate de EU ETS prijs toeneemt en vice versa. Het
effectieve tarief loopt naar verwachting jaarlijks op doordat het tarief van de CO2-heffing sneller stijgt dan de verwachte EU ETS prijs. De daadwerkelijke effectieve
heffing in 2030 is onzeker, mede doordat het EU ETS in 2026 wordt herzien.

Het kabinet is het niet eens met de conclusie dat de CO2-heffing niet leidt tot kosten voor de industrie. In het artikel wordt bijvoorbeeld
niet stilgestaan bij het feit dat de voorwaarden voor verduurzaming op dit moment
ontbreken waardoor bedrijven niet in staat zijn om tijdig te verduurzamen en zo de
heffing voor te blijven. Bovendien laten de speelveldtoetsen van de afgelopen jaren
consequent zien dat de nationale CO2-heffing het risico op weglekeffecten vergroot doordat het instrument tot additionele
kosten kan leiden. Dit blijkt ook uit de geraamde inkomsten zoals gepresenteerd in
het antwoord op vraag 9.

Vraag 15

Onderschrijft u dat het zogenaamde «waterbedeffect», namelijk dat bedrijven zich door
een hogere CO2-beprijzing enkel zouden verplaatsen, wordt beperkt door het marktstabiliteitsmechanisme
(MSR)? Bent u het dan ook eens met de schrijver dat het argument van koolstoflekkage
twijfelachtig is?

Antwoord 15

Het kabinet onderschrijft dat de marketstabiliteitsreserve (MSR) het zogenoemde «waterbedeffect»
beperkt, maar niet dat daarmee geen sprake kan zijn van koolstoflekkage.

Er is sprake van een waterbedeffect wanneer het klimaateffect van nationaal klimaatbeleid
(deels) teniet wordt gedaan, doordat het aanbod van emissierechten in het EU ETS constant
blijft. De uitstoot die in Nederland wordt bespaard, wordt in dat geval elders in
de EU uitgestoten. Zolang er een overschot aan ETS-rechten in omloop is, vermindert
de MSR het aanbod aan rechten door 24% van de totale rechten in omloop in mindering
te brengen van toekomstige veilingen, waardoor het waterbedeffect deels wordt gemitigeerd.
Er is sprake van een overschot wanneer er meer dan 833 miljoen ETS-rechten in omloop
zijn. Het aantal rechten in omloop ligt momenteel ruim boven deze grens, waardoor
het waterbedeffect nu deels wordt gemitigeerd. Als het aantal rechten lang genoeg
boven de grenswaarde blijft kan het zo zijn dat alle extra emissierechten die op de
markt komen door additionele verduurzaming in Nederland worden vernietigd. Dit werkt
als volgt: als er door extra emissiereductie in NL 100 ETS-rechten ongebruikt blijven,
worden er een jaar later 24 ETS-rechten vernietigd. Weer een jaar later worden er
18 vernietigd (24% van de resterende 76), enzovoorts. Op dit moment ligt het totale
aantal rechten in omloop ruim boven deze grens, waardoor het waterbedeffect deels
wordt gemitigeerd. Echter, zodra het totale aantal rechten in omloop ónder de gestelde
grens komt, zal het waterbedeffect volledig in werking treden.

Het waterbedeffect is echter niet de enige vorm van koolstoflekkage. Als Nederlandse
bedrijven hogere kosten hebben dan bedrijven in het buitenland wegens een nationale
heffing, kan dit (andere factoren buiten beschouwing gelaten) bijdragen aan het verplaatsen
van activiteiten naar het buitenland. Dit effect is onafhankelijk van het waterbedeffect.
Het risico op deze weglekeffecten laat het kabinet jaarlijks onderzoeken in de zogenaamde
speelveldtoetsen. Uit deze onderzoeken blijkt duidelijk dat het Nederlandse klimaatbeleid
het risico op weglek vergroot. Het kabinet deelt dan ook niet de mening dat het argument
van koolstoflekkage twijfelachtig is.

Vraag 16

Kunt u deze vragen ruim voor het plenaire debat over de Wijziging van de begrotingsstaat
van het Ministerie van KGG en het Klimaatfonds (gepland op 2 juli 2025) beantwoorden?

Antwoord 16

Deze vragen zijn zo snel als mogelijk beantwoord.