VOICE-OVER: Begin 2020 hield het coronavirus de wereld in zijn greep.
Ook Nederland nam maatregelen om het virus te bestrijden.
De periode die volgde had grote impact op onze samenleving.
Om goed voorbereid te zijn op een volgende crisis, wil de Tweede Kamer weten...
hoe en waarom het kabinet en de Kamer zelf bepaalde keuzes hebben gemaakt.
De gemaakte keuzes in Den Haag hadden grote gevolgen voor iedereen in Nederland.
In deze video vertellen mensen hierover.
De impact op de zorg was enorm.
Verpleegkundigen, patiënten en nabestaanden...
dragen die tijd nog altijd met zich mee.
EGBERT: Ik ging eigenlijk alleen maar achteruit.
Ik ging naar het toilet en toen ging ik van m’n stokje.
Zoveel zuurstof tekort.
En toen ben ik opgenomen.
Ja, heel, heel griezelig.
En op een gegeven moment zei de dokter van...
Het enige wat wij nu nog voor jou kunnen doen, dat is jou...
in coma brengen.
Ja, en toen had ik twaalf dagen in coma gelegen.
En dat heb ik wel als traumatisch ervaren.
LEON: Ook heel moeilijk was, is dat je patiënten vaak...
heel snel achteruit zag gaan, terwijl ze dat zelf nog amper door hadden.
Dus dat was wel heel confronterend.
Vooral omdat we natuurlijk zagen dat die aantallen steeds verder gingen toenemen.
Dat op een gegeven moment de discussie kwam van...
redden we het nog wel in de ziekenhuizen...
of moeten we nu ook sporthallen in gaan richten om te kijken of daar...
patiënten neergelegd moeten worden?
Ja, dat ga ik nooit meer vergeten...
die discussie.
ELOAH: Het moment dat ik het gevoel had...
dat het niet goed ging met mijn moeder...
ben ik naar het verzorgingstehuis gegaan.
Na 2,5 uur kregen we het bericht...
Ze is terminaal.
Kom maar naar boven.
En dan moest je zo'n kap op en een bril en handschoenen.
Bizar, dat van hogerhand is besloten...
dat jij niet jouw geliefde de laatste groet kan brengen naar behoren.
Dat het zo snel ging...
en dat je niks kan doen.
En dat iemand zo benauwd is dat mensen echt als...
vissen op het droge lagen en naar lucht lagen te happen.
Dat is verschrikkelijk.
We hadden op een gegeven moment, een ochtend...
waren er vijf mensen van een afdeling overleden...
En toen stonden er vijf lijkwagens voor de deur.
Dat vergeet je ook nooit meer.
Het is heel droevig.
HARRY: Normaal gesproken baren we mensen op...
op hun kamer en dan kan de familie in de week...
even wennen aan het feit dat iemand overleden is en op die manier ook afscheid nemen.
Dat mocht niet meer.
Maar ja, als je vervolgens geen afscheid hebt kunnen nemen van papa of mama...
En papa of mama wordt daarna ook nog in de centrale koeling geduwd.
Ja, dan wordt het allemaal wel heel erg mager.
Een leven lang samen.
En zo eindig je, alsof je iemand letterlijk het putje in duwt.
LARISSA: We werden ineens heel belangrijk gevonden als zorg.
Mensen stonden te klappen.
En m’n buurvrouw, ze stond echt met een pollepel en een deksel...
Dat het zo'n waardering gaf, dat vond ik wel bijzonder.
Ja, dat geeft natuurlijk ook wel weer het gevoel van jongens, kom op...
We moeten het ook gewoon doen.
Maar dat sommigen daardoor ook wel echt opgebrand zijn geraakt...
dat is een feit.
LARISSA: Als je dan...
in je eigen sociale omgeving te horen krijgt, ja maar je ben het toch gewend...
dat mensen sterven.
Mensen begrepen het ook niet dat het ook voor de verpleegkundigen en verzorgenden, helpenden...
Dat het zo'n impact had.
Dit was voor ons ook niet normaal.
Nee, nee.