VOICE-OVER: Begin 2020 hield het coronavirus de wereld in zijn greep.
Ook Nederland nam maatregelen om het virus te bestrijden.
De periode die volgde had grote impact op onze samenleving.
Om goed voorbereid te zijn op een volgende crisis wil de Tweede Kamer weten...
hoe en waarom het kabinet en de Kamer zelf bepaalde keuzes hebben gemaakt.
De gemaakte keuzes in Den Haag hadden grote gevolgen voor iedereen in Nederland.
In deze video vertellen mensen hierover.
Mensen werden ziek.
Sommigen verloren hun baan.
Anderhalve meter werd de norm en niets was meer zeker.
SASKIA: Je merkte overal op straat ook dat het stiller werd, steeds stiller.
We deden boodschappen.
Ik had zelfs vaak handschoenen aan met boodschappen.
En dan natuurlijk de mondkapjes.
En buiten was het natuurlijk altijd opvallend als je aan het wandelen was...
en er kwam een tegenligger aangewandeld dat je elkaar met een...
hele grote boog vermeed...
alsof je melaats was.
Je hield rekening met elkaar.
En dat is heel logisch.
ELOAH: Ik ging heel moedwillig meedoen.
Ook met een mondkapje lopen, ook in de rij staan, afstand houden.
Maar ‘s avonds zat ik met mijn vriendinnen in de kelder...
en dan dronken we wijn met z'n allen.
Je mist de liefde van je vrienden en die wil je ook zien.
En dan onder het mom van: dan maar samen ziek.
RONALD: Ja, dat je van het ene op het andere moment geen inkomsten meer hebt, wel heel veel kosten.
In eerste instantie denk je: ja dat is tijdelijk, daar moeten we even mee dealen.
Dat bleek toch anders te zijn.
ARIEN: Je ziet alles instorten.
Waar je jaren voor gewerkt hebt.
Wij bestaan nu inmiddels 72 jaar.
Ik ben de tweede generatie en dan denk je wel...
hier gaat het waarschijnlijk ophouden.
RAYMOND: We mochten niet meer trainen samen, dansen.
Maar de community kon niet zonder die...
dat samenkomen en het trainen en het samen groeien om je niet alleen te voelen.
Om niet gek te worden van het feit dat je misschien superveel onzekerheid hebt...
vanwege je baan of alle zooi die er dan in je hoofd omgaat.
Tuurlijk, als je ziek was, bleef je thuis.
Maar ik denk dat er wel heel veel ruimte is gezocht tussen alle regels door...
om zo veel mogelijk in contact met elkaar te blijven staan.
Predikanten mochten niet meer naar verzorgingshuizen.
Verbijsterend vond ik dat.
Iedereen redt zichzelf maar.
En we sluiten de verpleeghuizen, dicht.
Wat doet dat met mensen?
EVELIEN: Mijn vader heeft een hartaanval gekregen in coronatijd.
Mijn zusje mocht naar binnen, naar mijn vader toe.
Ik moest buiten blijven staan.
Hoe krankzinnig is dit?
Je wil elkaar troosten. We zijn mensen.
We zijn geen robots.
IVY: Het was wel echt een crisis voor mij in de zin dat alles heel ontwricht leek.
En alles heel onzeker voelde.
Gaat dit ooit nog over?
Verandert dit wel of moeten we ons aanpassen op zo’n manier van leven...
en dat dat dan blijft of zo?