De werkdag van de Voorzitter

Het eerste kwartier moet ik bijkomen. Dan lees ik de krant. Dan ga ik me voorbereiden op m'n dag. Een gemiddelde werkdag betekent: de wekker gaat om 6.30 uur, tussen 7.15 en 7.30 uur in de auto, en als het meezit, ben ik voor elf uur thuis. Een ideale werkdag bestaat uit veel voorzitten. Maar het afwisselen met werkbezoeken en mensen ontvangen is ook heel leuk.

Zo. We zijn weer veilig geland.

Goedemorgen.

Vandaag gaan we, even kijken, op de normale tijd naar het actualiteitenoverleg. Dat loopt volgens mij door tot elf uur. Daarna heb ik de dames van het comité vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück. Ik heb m'n speech. Die lees ik nog even door.

Dit is een bijzonder moment, hè?

-Ja.

U ziet er zo prachtig uit.

-Geweldig, hè?

Voor mij een voorbeeld.

Daar heb ik zo'n bewondering voor. Dat je die mensen een klein beetje kunt ondersteunen, vind ik geweldig. Volgens mij kunnen we beginnen en zijn we compleet.

Het Presidium bestuurt de Kamer. De meeste partijen hebben een vertegenwoordiger. Een aantal kleine partijen heeft samen één plek. We bespreken alles wat de Kamer doet.

Mijn beeld van het Kamervoorzitterschap was hetzelfde als dat van anderen: De voorzitter zit daar op die stoel. Nu weet ik dat ik ook de Kamer vertegenwoordig. Het is best veeleisend qua tijd.

Je bent present bij alle staatsbezoeken die er zijn. Ik mag af en toe een prijs uitreiken. Ook ben ik gevraagd voorzitter te zijn van een club die de Poëzieprijs uitreikt. Dat vind ik ook heel erg leuk.

Dat de koningin van Zweden komt.

-De koning. De koningin komt niet. Zij gaat met prinses Máxima naar De Keukenhof. De koning komt hier.

In deze functie moet je heel goed kunnen schakelen. Je moet een vriendelijk gesprek kunnen voeren met twee scholieren die je komen interviewen voor de schoolkrant en het volgende moment moet je een debat kunnen voorzitten. Maar je moet daarna ook weer een boek in ontvangst kunnen nemen en dan weer kunnen omdraaien naar de rol die je op dat moment vervult.

Dus we hebben negentien vragen en we moeten naar vier. Twee vragen hebben we vanmorgen al behandeld. Dan hebben we een vraag aan de staatssecretaris van Onderwijs. Iedere dinsdagmiddag hebben we het mondelinge vragenuur. Dan moeten we vier vragen selecteren. We hebben eerder te weinig vragen die aan de criteria voldoen. Daarnaast moeten ze ook actueel en urgent zijn. Soms hebben we er wel meer. Dan geldt uiteindelijk: Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Dat is ook een objectief gegeven.

We gaan door.

Spin in het web, spelverdeler, Je moet er ook wel van houden om te zorgen dat anderen tot hun recht komen. Als minister sta je zelf in de schijnwerpers. Ik vind het juist leuk om de vergaderingen zodanig te leiden dat het nauwelijks lijkt of ik aanwezig ben. Dat het debat zich vanzelf ontwikkelt.

Zo. Even m'n pen pakken. Die vergeet ik anders.

Aan de orde is 't mondelinge vragenuur. Ik geef het woord aan mevrouw Kant voor haar vraag aan de minister-president over de verkoop van Essent. Ik heet de minister-president  van harte welkom.

Het woord is aan de staatssecretaris. Het moet wat rustiger zijn in de zaal. We zijn gekomen aan het eind van dit vragenuur. Ik dank de minister voor de antwoorden.

Ik vind voorzitten het leukst. De rest is ook leuk, maar ik zit hier het liefst. Als het goed gaat, zie je kans om de vergadering goed te laten verlopen. En dat men aan het eind een tevreden gevoel heeft en z'n punt heeft gemaakt. Dat vinden de Leden belangrijk en ik ook.